به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری فارس، تیم ملی فوتبال کشورمان از ساعت 19:30 در ورزشگاه آزادی در مسابقه‌ای تدارکاتی به مصاف تیم نیکاراگوئه رفت که نیمه اول مسابقه با نتیجه یک بر صفر به سود تیم ملی کشورمان به پایان رسید.

در نیمه اول نیکاراگوئه صاحب سه موقعیت گلزنی روی دروازه ما شد که نشان از تزلزل خط دفاع تیم ملی مقابل این حریف از قاره آمریکا بود. 

به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری فارس، تیم ملی فوتبال کشورمان از ساعت ۱۹:۳۰ در آخرین دیدار تدارکاتی اش پیش از اعزام به قطر به مصاف نیکاراگوئه می‌رود.

* اتوبوس تیم ملی راس ساعت ۱۷:۵۰ وارد ورزشگاه شد.

* رامین رضاییان پس از حدود ۲ سال و نیم غیبت برای نخستین بار در ترکیب تیم ملی قرار گرفت.

* سه داور تاجیکستانی برای قضاوت این مسابقه به تهران آمده اند. حسن اکرمی نیز داور چهارم این بازی است.

* یک پرچم بزرگ ایران روی صندلی‌های رو به روی جایگاه نصب شده است.

* بازیکنان نیکاراگوئه پس از ورود به ورزشگاه عکس یادگاری گرفتند.

* با وجود رونمایی از پیراهن های جدید تیم ملی، شاگردان کی روش در این مسابقه از پیراهن قدیمی استفاده می‌کنند.

* بازیکنان ایران پس از ورود به زمین زیر نظر راجر ده سا و ریکاردو سیلوا به گرم کردن بدن‌هایشان پرداخته و دروازه بان ها نیز تحت هدایت الکساندر لوپز گرم کردند.

* تمام بازیکنان تیم میهمان با گرمکن های آبی بدن های خود را گرم کردند. در شرایطی که نفرات اصلی و ذخیره ایران و دروازه بان ها از لباس های متفاوتی استفاده کردند.

* کارلوس کی روش نیز در زمان گرم کردن بازیکنان در کنار زمین ایستاده بود.

* کوتاهی قد دروازه بان نیکاراگوئه به سوژه خبرنگاران ایرانی تبدیل شده بود.

* برخی اعضای سفارت نیکاراگوئه نیز در ورزشگاه حضور داشتند.

*مربیان تیم ملی در زمان گرم کردن تاکید زیادی بر حفط توپ داشتند.

* هنگام گرم کردن بازیکنان تیم ملی کشورمان، شاگردان کی‌روش در بخشی به  بازی  در فضای فشرده پرداختند. در این هنگام آرین قاسمی دستورات مربی تیم ملی را به بازیکنان منتقل و بر حفظ توپ تاکید کرد.

*بازیکنان تیم ملی ایران و نیکاراگوئه نیز همزمان باهم گرم کردند. در زیر بخشی از فیلم گرم کردن بازیکنان دو تیم را مشاهده می کنید.

همین دیروز| گروه تاریخ خبرگزاری فارس ـ امین رحیمی: ماجرا از آنجا شروع شد که رضاخان در سال ۱۳۱۳ شمسی رفت ترکیه و چشم‌هایش از کاسه در آمد و ندید بدید بازی در آورد در حد اعلاء. بعد که برگشت مدت‌ها هوسناک بود که ایران هم باید و باید مثل ترکیه شود و مردمش اروپایی و مدرن لباس بپوشند. در ذهن خودش و برخی اطرافیان غرب‌گرای رضاخان هم این ایده بود که لباس مردم را تغییر بدهند برای آنکه کلا ایران را مدرن کنند؛ یعنی لباس را تغییر دهند تا مملکت تغییر کند! حالا البته این ظاهر قضیه است؛ باطنش را خدا می‌داند.

رضاخان قبلا دستور داده بود همه کلاه‌فرنگی سرشان بگذارند و این‌بار دستور داد همه کلاه‌شاپو سرشان بگذارند که مثل خارجی‌ها بشوند. در کنار این دستور جدید آن‌سال‌ها یک سیاستی هم پیگیری می‌شد که کشف حجاب بشود در ایران؛ چنانکه شد و اواخر سال ۱۳۱۴ رضاخان کشف حجاب را قانون کرد. قبلش هم به «محمود جم» که وزیر داخله بود و بعدها نخست‌وزیر شد چنین گفته بود: «این چادر چاقچورها را چطور می‌شود از بین برد؟... این موضوع فکر مرا به خود مشغول داشته، از وقتی که به ترکیه رفتم و زن‌های آنها را دیدم که پیچه و حجاب را دور انداخته و دوش به دوش مردها کار می‌کنند، دیگر از هر چه زن چادری بود بدم آمده است... اصلاً چادر و چاقچور، دشمن ترقی و پیشرفت مردم ماست. درست حکم یک دمل را پیدا کرده که باید با احتیاط به آن نشتر زد و از بین برد». حالا بماند که اصلا هم با احتیاط رفتار نکرد و مدل «قزاقی» و «حمله کن و چادر را زورکی از سر بکش» رفتار کرد.

عکسی از یک مراسم کشف حجاب. رضاخان گمان می‌کرد با تغییر لباس، یک مملکت ناگهان مدرن می‌شود و پیشرفت می‌کند!

سالِ تبلیغ بی‌حجابی!

از ابتدای سال ۱۳۱۴ مراسمی در تهران و شهرهای بزرگ اجرا می‌شد برای حضور زنان بی‌حجاب و سخنرانی درباره مقام زن! از همه معروف‌تر «کانون بانوان» که زیر نظر وزارت معارف تشکیل شد و از اردیبهشت سال ۱۳۱۴ جلساتی علیه حجاب برگزار می‌کرد. در مدارس نیز دستور داده شد مراسم جشن و سرور بدون حجاب برگزار شود و معلوم است همه فهمیدند چه خبرهایی است. این بود که یک روز مشهدی‌ها جمع شدند در مسجد گوهرشاد و واقعه گوهرشاد اتفاق افتاد که داغش هنوز تازه است انگار.

کلاه‌شاپو و کلاه نظامیان و تاج رضاخان!

اوایل تیرماه ۱۳۱۴ فرمان استفاده اجباری مردان از کلاه‌شاپو به مشهد رسید. اما آیت‌الله «سید حسین طباطبایی قمی» مشهور به «حاج آقا حسین قمی» که مجتهد بود آشکارا در برابر سیاست‌های تغییر لباس و دستورات رضاخان اعتراض کرد. بعد هم پس‌از مشورت با علما تصمیم گرفت برود تهران و با رضاخان صحبت کند و رفت و ماموران حکومتی محل اقامتش را محاصره کردند. خبر که به مشهد رسید مردم جمع شدند در مسجد گوهرشاد و تحصن کردند و مراسم سخنرانی علیه سیاست‌های رضاخان برپا شد. از ۱۸ تیر شیخ «محمد تقی بهلول گنابادی» هم آمد و مجالس سخنرانی گرم شد و ماموران حکومتی نیز اطراف مسجد و حرم را محاصره کردند و مانع از ورود جمعیت شدند و درگیری شد. روزهای ۱۹ و ۲۰ تیر درگیری‌های پراکنده ادامه داشت و مدام بر جمعیت مردم و تعداد سربازان حکومتی افزوده می‌شد تا اینکه روز ۲۱ تیر که حدود ۱۵ تا ۲۰ هزار نفر در مسجد گوهرشاد و اطراف آن جمع شده بودند دستور کشتار رسید. کسی آن‌موقع گمان نمی‌کرد رضاخان در حرم رضوی و در مسجدی چنان محترم دستور کشتار بدهد. رضاخان به فرماندهان نظامی تلگراف زده بود:« اگر بیش از این مسامحه کنید و تعلل ورزید، نه کلاه بر سر شما و نه تاج بر سر من باقی خواهند گذارد».

گورهای دسته‌جمعی و زنده‌به‌گورها!

تعداد دقیق کشته‌های واقعه مسجد گوهرشاد معلوم نیست و آمار رسمی هم اعلام نشد. اما در برخی منابع تاریخی تعداد کشته‌ها حدود ۱۷۰۰ نفر ذکر شده و در برخی دیگر بین ۲ تا ۵ هزار نفر. پیکرها را چه کردند؟ بردند در گودال‌هایی در اطراف شهر ریختند. روایت کفشدار مسجد گوهرشاد اینکه: «وقتی داخل مسجد شدم، دیدم همه‌جا خون ریخته است... چادر زن‌ها، تکه‌های لباس و کفش و کلاه‌ها بود که در مسجد وجود داشت. جلوی کفش‌کن، پر از خون بود. مرده‌ها را داشتند بیرون می‌بردند. یک لت درِ چوبی را برای این کار برداشته بودند که کاملاً قرمز و خونین شده بود. وحشت کردم. کامیون آوردند، مرده‌ها را ببرند؛ برخی هنوز ناله می‌کردند اما همه را ریختند پشت کامیون، زنده و مرده را با خودشان بردند.»

این هم روایت یک شاهد عینی: «کشتند و آن هم کشتنی که تا به حال هم کسی نتوانسته است حساب کند که در قضیه مسجد گوهرشاد مشهد چقدر خون ریخته شد و چقدر آدم کشته شد و چقدر آدم نمرده زیر خاک رفت. یکی از رفقایم مدرسه نواب بود، جلوی مدرسه ایستاده بود. خودش برایم نقل می‌کرد کامیون‌ها که جنازه‌ها را در آنها ریخته بودند، می‌آمد برود و یک مرتبه دیدم از یکی از این کامیون‌ها صدا می‌آید و یک نفر می‌گوید من زنده‌ام مرا کجا می‌برید؟ خلاصه اینها را کجا بردند و توی کدام گودال ریختند و خاک روی آنها ریختند، نمی‌دانیم».

پس از واقعه گوهرشاد حدود ۳۰ نفر از روحانیون و علمای مشهد دستگیر و تبعید شدند. تکلیف رضاخان هم پیش مردم روشن شد. دی‌ماه همان سال ۱۳۱۴ رضاخان قانون کشف حجاب را ابلاغ کرد و آبرو که نداشت ولی مضحکه هم خرید به جان خودش در تاریخ با آن جور کارها که چادر می‌کشیدند از سر مردم برای پیشرفت مملکت!

واقعه مسجد گوهرشاد علاوه‌بر کشتار مردم به دستگیری و تبعید روحانیون مشهد و همچنین تغییر برخی از مسئولان حکومتی این شهر منجر شد

گروه تاریخ خبرگزاری فارس ـ امین رحیمی: برخلاف عهدنامه‌های گلستان و ترکمانچای که در ایران بسیار مشهورند این یکی شهرت چندانی ندارد و بلکه اصلاً نامش هم به گوش خیلی‌ها نخورده؛ نامش «عهدنامه عدم تعرض» است که به «پیمان سعدآباد» هم مشهور است چون در کاخ سعدآباد تهران امضاء شد.

طبق روال معمول در تاریخ معاصر که ضربه‌های بزرگ به حاکمیت و مملکت ایران را انگلیس می‌زد این یکی هم کار انگلیس بود که به ایران و ترکیه و عراق و افغانستان گفت بیایید اختلافات ارضی با یکدیگر را حل کنید و البته دنبال منافع کلان خودش در وضعیت سیاسی منطقه بود وگرنه انگلیس چه ربطی دارد به حدود مرزی ایران با همسایگانش. خلاصه اینکه با اصرار زیاد و اصرار مکرر انگلیس بالاخره مقامات ۴ کشور نشستند پشت میز و این‌طوری شد: «اختلافات مرزی با ترکیه میراثی از جنگ‌های قاجاریان و عثمانی‌ها بود و در پیمان سعدآباد شهر قطور را که از ابتدا هم متعلق به ایران بود و در تصرف حکومت عثمانی باقی‌مانده بود، پس گرفتند و به‌جایش ۸۰۰ کیلومترمربع اراضی مرغوب شامل کوه آرارات کوچک و دامنه‌ها و اراضی اطراف آن به ترکیه واگذار شد».

این از ترکیه، درباره عراق هم این‌طوری شد: «طبق پیمان‌ سعدآباد حق کشتیرانی در اروندرود به‌جز ۵ کیلومتر از آب‌های مقابل آبادان تا خط تالوگ به عراق واگذار شد. در واقع مسیر اروند به‌کلی به عراق واگذار شد و مرزهای ایران به ساحل شرقی اروندرود محدود شد».

این هم از عراق، درباره افغانستان هم وضعیت این شد: «طبق پیمان سعدآباد دشت ناامید به مساحت ۳ هزار کیلومترمربع در شرق ایران به افغانستان واگذار شد. در مقابل قرار شد ایران و افغانستان به‌طور مساوی از آب هیرمند استفاده کنند». این بود داستان تجزیه ایران و جدایی ۳۸۰۰ کیلومترمربع از ایران به روش رضاخان! 

پایان پیام/