مجتبی فضلی‌زاده، معلم منضبط و سخت‌گیر اردبیلی‌تبار بود که پس از مدتی به بابلسر منتقل گردید. او در اوایل سال ۱۳۰۰، با خانمی از اهالی بندر انزلی ازدواج کرد و در سال ۱۳۰۴، نحستین فرزند آنها،‌به نام ابوالفضل، به دنیا آمد. پس از آن،‌مجتبی و همسرش صاحب هفت فرزند( ۶ پسر و یک دختر) دیگر شدند.
وقتی مقرر گشت همه مردم ایران صاحب شناسنامه شوند، مجتبی فضلی‌زاده نام خود را به موحد اردبیلی تغییر داد. در سال ۱۳۱۸، در بابلسر، عبدالله پا به عرصه وجود نهاد. او وقتی چهار ساله بود پدرش را از دست داد. مجتبی موحد اردبیلی در میان سالی درگذشت. او از ابوالفضل و یگانه خواهرش خواست تا تحصیلات خود را با وجود تمام گرفتاری‌ها ‌ادامه دهند.

موحد در خصوص ورود خود به ورزش می گوید:در دورانی که والیبال بازی می‌کردم، با محمد درانی(از خدمتگزاران بی‌توقع رشته والیبال و ناشنوایان)آشنا شدم. او مرا تشویق کرد به عضویت باشگاه شاهین درآیم، ولی من تمرین درمدرسه مروی و شرکت در مسابقه‌های آموزشگاهی را کافی می‌دانستم. روزی به او گفتم من زیاد بلند قد نیستم و فکر نمی‌کنم به درد باشگاه‌هایی که تیم‌های حرفه‌ای بسکتبال و والیبال دارند بخورم  به همین دلیل باید تصمیم دیگری بگیرم.

وی در ادامه خاطرات خود می گوید: «در سال ۱۳۳۸، در تیم آموزشگاههای تهران، در مسابقه‌های قهرمانی کشور شرکت کرده و دوم شدیم. از آن مسابقه‌ها که برگشتیم، برادر مهدی، مرا تشویق کرد در رشته‌ کشتی به ورزش ادامه دهم. من هم قبول کردم و به اتفاق به باشگاه تهران جوان، به مدیریت استاد حسین فکری، واقع در خیابان ژاله قدیم واقع در ایستگاه بهنام رفتیم و بعد از یک سال تمرین، در مسابقه‌های انتخابی برای حضور در بازی های المپیک ۱۹۶۰ رم، شرکت کردم.

آسیایی، المپیک،‌ جهانی

عبدالله موحد در سه المپیک ۱۹۶۲ توکیو، ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی و ۱۹۷۲ مونیخ شرکت داشت. محمود نامجو، عباس زند، مهدی یعقوبی و منصور مهدی‌زاده، قبل از عبدالله موحد و یاهمراه او، در سه بازی المپیک شرکت داشته‌اند.

نخستین المپیک

موحد در بازی‌های المپیک ۱۹۶۴، پنج بار روی تشک رفت و کنت استیونسن انگلیسی، سیدنی مارش اسرتالیایی و چونگ دونگ گوو از خلق کره را باامتیاز مغلوب ساخت. در دور چهارم، با هوری یوچی به تساوی رسید و همین نتیجه را با اینو ولچف بلغاری به دست آورد. در اینجا، نمره های منفی موحد، با سه برد و دو مساوی، به هفت رسید و از صعود برای مسابقه نهایی و کسب نشان طلا بازماند. ولچف با همین نتیجه، نشان طلا را از کف موحد خارج کرد. بدتر از این، کلاوس روست از آلمان غربی، به لطف قرعه و برخورداری از یک استراحت در شرایطی به قهرمانان کره و بلغاری باخته بود، به راحتی به نشان نقره دست یافت.

تداوم  موفقیت ها

عبدالله موحد در سال ۱۹۶۳ به عضویت تیم ملی ایران درآمد و در همان سال برای نخستین بار ،‌در مسابقه‌های جهانی صوفیه(بلغارستان) در دسته ۷۰ کیلوگرم به روی صحنه رفت. در رقابت‌های این گروه، اکثر قهرمانان مشهور جهان شرکت داشتند. این نخستین حضور و تجربه موحد ۲۳ ساله،‌در مسابقه‌های جهانی بود. در این مسابقه‌ها، او موفق به صعود بر کرسی قهرمانی نشد و با کشتی‌گیر معروف بلغاری، اینو ولچف، رتبه ششم مسابقه را تقسیم کردند.

در مسابقه جهانی بعدی، که در سال ۱۹۶۵ در منچستر انگلستان برگزار شد، موحد به همراه سیف‌پور و مهدی زاده، موفق به کسب نشان طلا شد و تمام بزرگان این دسته، نظیر بریاشویلی، ولچف،‌محمود آتالای و هوری یوچی را به زیر کشید و بر سکوی قهرمانی ایستاد. موحد درمسابقه‌های جهانی ۱۹۶۶ تولیدو، مسابقه‌های جهانی ۱۹۶۷ دهلی‌نو، مسابقه‌های جهانی ۱۹۶۹ ماردل پلاتا، و مسابقه‌های جهانی ۱۹۷۰ ادمونتون، به طور متوالی برسکوی اول قهرمانی جهان ایستاد.

طلاهای جهانی

در تاریخ پنجاه و پنج ساله ورزش قهرمانی ایران و در عرصه گیتی، هیچ نام‌آوری در کشتی موفق به کسب پنج نشان زرین،آن هم بدون وقفه نشده است. آن توفیق را عبدالله موحد با بهره‌گیری از تمام خصوصیات و امتیازات جمعی، روحی ، فناوری و رزم آوری خود به دست آورده است.

این موفقیت بی‌نظیر، در شرایط زمانی ویژه‌ای نصیب عبدالله موحد شده است که در دسته‌های ۶۸ تا ۷۰ کیلویی، میانگین وزن بدنی مردان جهان، نام‌آورانی جوان اینو ولچف بلغاری که در کسب موفقیت‌های جهانی و المپیک دست کمی از موحد ندارد، بریا شویلی و خوخاشویلی از شوروی، هوری یوچی و ساتو از ژاپن، محمود آتالای و اگرالی از ترکیه، یوسینف بلغاری و بابی(یابرت) داگلاس آمریکایی هر کدام مدعی کسب عنوان قهرمانی جهان و المپیک بوده‌اند و در مقابل عبدالله به آسانی نتیجه پیکار را واگذار نکرده‌اند.

حال که صحبت از  این نام‌آوران است بهتر است یادآور شویم که اینان پا به پای موحد، از پردوام‌ترین قهرمانان کشتی در اروپا،‌جهان و بازی‌های المپیک بوده‌اند مثلا اینو ولچف یازده سال در مسابقه‌های مختلف به طور متوالی شرکت داشت.

دو طلای آسیایی

در سال ۱۹۶۶، در پنجمین دوره بازی‌های آسیایی که در بانکوک برگزار شد. تیم کشتی آزاد ایران صاحب سه نشان طلا گردید. موحد که در آن سال، در اوج قهرمانی کشتی جهان موفق شد تمام حریفان خود را از پای درآورد و به کسب نشان بازی‌های آسیایی، از نوع مرغوب آن نایل شود.
۱-عبدالله موحد
۲-توبیتا یوشی‌هارو (ژاپن)
۳-اودی چاند(هندوستان)
دومین نشان طلای موحد از بازی‌های آسیایی، در سال ۱۹۷۰ باز هم در بانکوک به دست آمد . او توانست بر کلیه حریفان خود غلبه کرده و با حریف ژاپنی مساوی شود و مجددا بر بام قهرمانی قرار گیرد.
۱-عبدالله موحد اردبیلی
۲-کی‌متووادا(ژاپن)
۳-روم پراکاش(هندوستان).
چنان که در جدول برندگان نشان‌های کشتی دسته سبک وزن، ملاحظه می‌شود،‌در هر دو بازی ۱۹۶۶ و ۱۹۷۰ حریفان موحد از ژاپن و هندوستان هستند که در طرفین او روی سکوی قهرمانی قرار دارند.

عناوین و افتخارات عبدالله موحد اردبیلی

دارنده نشان طلای بازی‌های المپیک ۱۹۶۸
پرچمدار ایران در مراسم گشایش بازی‌های آسیایی ۱۹۷۰
برنده پنج نشان طلای مسابقات جهانی ۱۹۶۵، ۱۹۶۶، ۱۹۶۷، ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰
برنده دو نشان طلای بازی‌های آسیایی ۱۹۶۶ و ۱۹۷۰

بازی‌های المپیک
۱۹۶۴ توکیو،‌ژاپن رتبه پنجم(سته ۴۸ کیلوگرم)
۱۹۶۸ مکزیکوسیتی، مکزیک  نشان طلا(دسته ۶۸ کیلوگرم)
۱۹۷۲مونیخ،‌آلمان به علت ضرب دیدگی به مسابقه‌ها ادامه نداد.
مسابقات جهانی
۱۹۶۲ تولیدو، آمریکا  ذخیره(دسته ۶۸ کیلوگرم)
۱۹۶۳ صوفیه، بلغارستان  رتبه مشترک ششم(دسته ۷۸ کیلوگرم)
۱۹۶۵ منچستر، انگلستان   نشان طلا(دسته ۶۸ کیلوگرم)
۱۹۶۶ تولیدو، آمریکا   نشان طلا(دسته ۶۸ کیلوگرم)
۱۹۶۷ دهلی‌نو، هندوستان  نشان طلا(دسته ۶۸ کیلوگرم)
۱۹۶۹ماردل پلانا، آرژانتین  نشان طلا(۶۸ کیلوگرم)
۱۹۷۰ ادمونتون، کانادا نشان طلا(دسته ۶۸ کیلوگرم)
۱۹۷۱ صوفیه، بلغارستان رتبه چهارم(دسته ۶۸ کیلوگرم)
بازی‌های آسیایی
۱۹۶۶ بانکوک، تایلند نشان طلا(دسته چهارم)
۱۹۷۰ بانکوک، تایلند  نشان طلا(دسته چهارم)
جام‌های بین‌المللی
۱۹۶۱ تفلیس، شوروی نشان نقره(دسته چهارم)
۱۹۶۱ تهران  نشان طلا(دسته چهارم)
۱۹۶۲ تفلیس، شوروی نشان طلا(دسته چهارم)
مسابقات قهرمانی ایران
۱۳۳۹رشت نشان نقره(دسته سوم)
۱۳۴۰ تهران نشان نقره(دسته سوم)
۱۳۴۳تهران نشان طلا(دسته چهارم)