آقا شاهد دمت گرم عجب عکسی چاپ کردی کلی حال کردم
این مادر جنده های وتن فروش تو اینترنشنال اومدن میگن چرا امروز نزدیک به شب عید کوروش کیوانی جاسوس جهودا اعدام شد
ولی نمیگن رژیم شاه ۱۱ نفر از اعضای جنبش سیاهلکل رو در کمتر از دو ماه بعد از دستگیری روز ۲۷ اسفند ۱۳۴۹ اعدام کرد
بابا کیرم تو مغز زنگ زدتون

https://www.youtube.com/watch?v=zvfLypJxAlQ

Conversation

 

 

از علی خامنه‌ای تا رضا پهلوی،‌ از ونکورنشین رقصان تا کودک تهرانی لرزان، از سلطنت طلب تا بسیجی و از اینترنشنال تا صداوسیما، ما همه باختیم، بدم باختیم...وقتی غبار مرگبار این جنگ فرو بشینه و قضاوتها بیان سراغ ویرانه‌های وطن، دیگه فرقی نمی‌کنه کی کدوم طرف این تراژدی وایساده بود. حقیقت عریان اینه که هیچ ایرانی برنده‌ از این جنگ بیرون نیومد. ما همه باختیم.

خامنه‌ای، لاریجانی و شمخانی و بقیه باختن؛ چون وطن رو ویران کردن،‌مردم رو کشتن، چیزی جز فساد و استبداد و توهم از خودشون باقی نزاشتن و در نهایت هم با مرگشون، نه فقط قدرت که تمام اون رویاهای پوشالی اقتدار رو تو گوری دفن کردن که خودشون برای خودشون و این جغرافیای ماتم زده کنده بودن.

رضا پهلوی هم باخت، آویزون شدن به بیگانه برای رسیدن به قدرت و فرستادن مردم تو مسلخی که براش برنامه ای نداشت و در نهایت هم احتمال رهبری بر سرزمینی که زیرساخت‌هاش شخم زده شده و مردمانش تو سوگ و فقر و فلاکت غرق شدن، چیزی جز یه کابوس تلخ سیاسی نیست. اون حتی اگه پیروز هم بشه شاه سرزمینی شدن که دیگه واقعا چیزی جز غم و سوگ و خشم و کینه و انتقام ازش باقی نمونده!‌

سپاه هم باخت، اونا تو توهم این بودن که می تونن تلاویو و پایگاه های آمریکا رو با خاک یکسان کنن و با این کار یه بازدارندگی ابدی بسازن، اما تهش چی شد، نه تنها تمام فرمانده های کلیدی شون رو دونه دونه از دست دادن، بلکه با اون ادعاهای مسخره و پوشالی، حتی نتونستن امنیت اولیه خودشون رو هم تامین کنن. آسمان کشور تبدیل شد به اتوبان پهپادها و جنگنده های دشمن و سران جمهوری اسلامی، از خامنه ای گرفته تا بقیه، شدن سیبل تمرین شکار اسراییل، انگار موساد داشت نیروهای کارآموزش رو با زدن اونا آموزش می داد. تمام زیرساخت هسته ای و موشکی و نظامی هم نابود شد. چیزی که ۳۵ سال ایران رو به خاطرش تحت تحریم قرار دادن و چند تریلیون دلار ضرر مستقیم و غیرمستقیم به کشور زد ظرف ۲۰ روز نابود شد! دستاوردشون هم نهایتا پرتاب چند تا موشک به اسراییل و کشورهای عربی و گرون کردن ۲۰ - ۳۰ دلاری نفت برای چند هفته بود!

اپوزوسیون هم باخت، اپوزیسیونی که خیال می‌کرد آزادی از لوله تفنگ بیگانه بیرون میآد و جمهوری اسلامی سریع سقوط می کنه و بعد رضا پهلوی یا هر کس دیگه ای میاد و ایران تبدیل به بهشت برین میشه!. اون خارج نشینی که دور از آتیش، برای بمباران خونه و مردمش می‌رقصید و قر می‌داد، حالا بی وطن‌ترین آدم روی زمینه، اون در ازای ویرانی خانه‌اش، فقط چند لحظه لذت کاذب از انتقام نصیبش شد.

بچه بسیجی و بچه هیئتی مخلص و معتقد هم باخت. بد هم باخت. اون بسیجی و هیئتی که صادقانه پای عقیده‌اش وایساده بود و فکر می کرد جمهوری اسلامی ابرقدرت منطقه و جهان شده ظرف ۲۰ روز با حقیقت وحشتناکی روبرو شد. جمهوری اسلامی فقط ببر کاعذی و خانه ای پوشالی بود. دلش به کسانی خوش بود که حتی نتونستن از خودشون مراقبت کنن و فقط متوهمانه عربده می کشیدن. حالا می‌بینه که تمام اون ایثارها، اعتقادات و مقابل مردم وایسادنها خرج بقای سیستمی شد که در نهایت کشور رو با خودش به قعر دره برد و همه چیو نابود کرد.

اون سلطنت‌طلبی که ۱۸ و ۱۹ دی ماه با هزار امید اومد بیرون و به فراخوان کسی مثل رضا پهلوی گوش کرد ( که خودش تو ویلای مریلند امن و امان نشسته بود و مردم رو اینجا قربانی قدرت طلبی خودش می کرد و تهش هم بهشون می گفت #تلفات_جنگی ! ) آخرش هم کشته شد هم باخت. خون اون قرار بود بذر آزادی باشه، ولی شد ابزار قدرت طلبی رضا پهلوی و هیزم آتیش نابودی کل یه ملت.

اینترنشنال و منوتو هم باختن. اونا رسانه رو تبدیل کردن به ابزار پروپاگاندا و میدون انتقام و بلندگوی موساد و بی بی شدن و جوری از جنگ حرف می‌زدن که انگار دارن یه بازی کامپیوتری رو گزارش می‌کنن که تهش به یه بهشت ختم میشه. اونا باختن چون توی اون استودیوهای شیک، یادشون رفت که ایران یه خبر فوری نیست، یه تیکه از جونه. اونا باختن چون به جای آگاهی، فقط بنزین ریختن روی آتیش و حالا خودشون هم شدن رسانه‌های یه سرزمین مرده. اونا دیگه مخاطبی ندارن که براش رویاهای کاذب بفروشن و تو تاریخ به عنوان کسایی ثبت شدن که از دور نشستن و برای سوختن خونه شون هلهله کردن، اونا حالا بی‌وطن‌تر از همیشه هستن.

مظلومانه ترین باخت هم سهم بچه‌های مدرسه‌ای میناب بود. نسلی مظلوم و طفلکی که تو دنیایی بیدار شد که نه آینده‌ای داشت و نه امیدی و در فقر چند سال زندگی کرد و در نهایتم چشمش با یه موشک آمریکایی تو ۷ - ۸ سالگی برای همیشه روی این دنیا و آرزوهایی که می تونستن عملی کنه و امیدهایی که تو دلهاشون داشتن بسته شد.

به نظرم، اما تلخ‌ترین و سیاه ترین باخت، سهم مردم عادی شد، همون‌هایی که نه سر پیاز بودن و نه ته پیاز، اونا نه دنبال خامنه‌ای بودن و نه دل به پهلوی بسته بودن، اونا فقط یه زندگی نرمال می‌خواستن، یه سقف امن، یه سفره نون و یه لبخند که از ته دل باشه ولی حالا باید تو یه مملکت ویران، با آینده‌ای که از شب هم سیاه‌تره، دنبال جنازه‌ی آرزوهاشون بگردن. اونا هیچ طرفی نبودن، اما حالا وسط آوارها، دارن تقاص توهمات و جنگ طلبی‌های بقیه رو پس میدن، اونا باختن چون دیگه حتی رویای یه زندگی معمولی هم براشون دست‌نیافتنی شده و باید تو این برهوت، تا دهه‌ها فقط مرثیه بخونن.

به نظرم ایران نابود شد و این یه شعار نیست. بازسازی روح زخمی این ملت و شهرهای نابود شده، شاید نیم قرن زمان ببره. ما همه تو کندن گوری به نام ویرانی ایران شریک شدیم؛ چه اون که جانم فدای رهبر می‌گفت و چه اون که جاوید شاه گفت، چه اونی که برای که برای فروپاشی هلهله می‌کرد و چه منی که فکر می کردم با کشته شدن خامنه‌ای همه چی تموم میشه. بدبختانه از امروز، ما میراث‌دار خاکستری هستیم که تا دهه‌ها دیگه هیچ لبخندی رو واقعی نمی‌کنه.



https://x.com/abornaei/status/2034214519191261362