نظر شما درباره محکومیت فوتبال ایران در پرونده مارک ویلموتس چیست؟

با حکم دادگاه حکمیت ورزش فدراسیون فوتبال ایران باید بیش از سه میلیون یورو به مارک ویلموتس پرداخت کند.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛این در حالی است که به این مبلغ سالیانه 5 درصد سود اضافه می‌شود و رقمی در حدور 170 - 180 میلیارد تومان باید به این مربی پرداخت شود.

نظر شما درباره این حکم و رقم پرداختی چیست؟

شما کاربران محترم خبرآنلاین می توانید نظرات خودتان را به صورت کامنت برای ما زیر همین مطلب بنویسید.

Keefer, I am not familiar with Shahrokhi, where was it? Tehran? 

عکس: Privat

گفت‌وگوی کامل با انوشیروان جهانبانی که اولین گفت‌وگوی رسانه‌ای فرزند سپهبد نادر جهانبانی است را در فایل صوتی این گفت‌وگو بشنوید. فشرده‌‌ مهم‌ترین بخش‌های سخنان انوشیروان جهانبانی را در زیر می‌خوانید:

کدام روایت‌ها درباره سپهبد نادر جهانبانی نادرست است؟

• خوشحالم که این بحث را پیش آوردید. متاسفانه خیلی از این داستان‌ها غلو است. این داستان‌ها بیشتر به ضرر پدرم است تا به نفع ایشان. مثلا این‌که پدرم با هواپیما از زیر پل کارون پرواز کرد دروغ است. این کار بی‌انضباطی است و پدرم خلبان بسیار با انضباطی بود و ابدا چنین کاری نمی‌کرد و این داستان سال‌های سال است که روایت می‌شود. داستان غیرواقعی دیگر این است که پدرم بدون اجازه پادشاه به عراق پرواز کرد و هواپیماهای عراقی ایشان را محاصره کردند و به بغداد بردند و پدرم با مهارت از چنگ آن‌ها فرار کرد. این داستان از ابتدا تا انتها دروغ است. 

• یکی دیگر هم این‌که می‌گویند پدرم فانتوم را از روی جاده بلند کرده است، آن هم در حالی که تمام آمریکایی‌هایی که آن‌جا بودند، می‌گفتند این کار خیلی اشتباه و خطرناکی‌ست. پدرم هیچ وقت چنین کاری نکرده است. متاسفانه این داستان‌ها مدام دارد بیشتر و بزرگ‌تر می‌شود و زیاد باعث افتخار نیست. پدرم خلبان شجاعی بود ولی خلبان بسیار با انضباطی بود. او هیچ وقت کاری نمی‌کرد که درس بدی برای خلبان‌های جوان‌تر باشد. کارهای دیگری می‌کرد. شجاعت‌شان در پرواز فوق‌العاده بود یا هنر خلبانی‌ که در آکروجت نشان داد.

کدام روایت‌ها درباره سپهبد نادر جهانبانی حقیقت دارد؟

• داستانی که حقیقت دارد این است که در یکی از دوره‌هایی که به پدرم آموزش آکروجت می‌دادند، یکی از خلبانان جوان از بغل به بال هواپیمای پدرم زد. جفت هواپیماها صدمه زیادی دیدند. پدرم به خلبان جوان دستور می‌دهد که با چتر نجات از هواپیما بیرون بپرد. خودش ولی با سختی هواپیمایش را روی باند نشاند.

روزی که پدرتان در وقایع انقلاب دستگیر شد، شما چگونه با خبر شدید؟

• پدرم روز آخر در پست نیروی هوایی در دوشان تپه بود. بعدازظهر روز انقلاب بود. من هر یک ساعت یک‌بار با ایشان صحبت می‌کردم. آخرین باری که با پدرم صحبت کردم ساعت ۷ شب بود. از ساعت ۸ شب به بعد هر چه قدر زنگ ‌زدم می‌گفتند نیست، تا این‌که آخرهای شب بالاخره یک افسری گفت پدرتان را بردند به آن مدرسه (رفاه). دیگر نتوانستم با پدرم تماس داشته باشم، اجازه هم نمی‌دادند بروم ایشان را ببینم. بعد از گذشت یک‌ماه، یک روز که در حال رفتن سر کار بودم از رادیو این خبر وحشتناک (تیرباران سپهبد نادر جهانبانی) را شنیدم.

سپهبد نادر جهانبانی چرا مانند بسیاری از ارتشیان با وقوع انقلاب از ایران نرفتند؟

• اتفاقا آن موقع من به پدرم خیلی اصرار می‌کردم که از ایران خارج شود چون هواپیما هم در دست‌مان بود. هم از راه ایران‌ایر و هم از هواپیمای خودمان می‌توانستیم از ایران بیرون برویم. پدرم ولی همیشه می‌گفت من سرباز این وطن هستم و وظیفه‌ام است که در این‌جا بمانم. می‌گفت امکان ندارد مملکتم را رها کنم. حتی وقتی هم که شاه رفت، گفتیم حالا رئیس‌تان هم که رفت، گفت نه وظیفه‌ی من است در این مملکت بمانم. به‌هیچ عنوان قانع نشد که از ایران برود. فکر می‌کنم اگر از ایران رفته بود، هر روز زجر می‌کشید. جای پدرم همان مملکت خودشان بود.

بعد از اعدام نادر جهانبانی شما به چه جرمی دستگیر شدید و چه مدت زندان بودید؟

• چون مدیرعامل شرکت هواپیمایی ایر تاکسی بودم، چون فامیلم جهانبانی بود، چون پدرم تازه اعدام شده بود و برای همین دلایل هم من را گرفتند. وقتی آن شب از آن آقای بازجو پرسیدم به چه اتهامی من را گرفته‌اید، گفت اتهامی وجود ندارد. اسمت را که چاپ کنیم، حتما خیلی‌ها شکایت خواهند کرد. پنج ماه منتظر بودیم. کسی هم شکایت نکرد.

همین‌طور در بسیاری از صفحات اینترنتی متنی با عنوان دفاعیه سپهبد جهانبانی در دادگاه وجود دارد. آیا نوشته یا متنی از جریان دادگاه ایشان وجود دارد؟

• درباره دادگاه خیلی چیزها نوشته شده که به نظر من خیلی دور از حقیقت هستند. واقعا چه در دادگاه پیش آمد، ما نمی‌دانیم. بسیاری از این نوشته‌ها غلو هستند، خیلی جمله‌ها وجود دارد که پدرم هیچ وقت نمی‌گفت و این جمله‌ها را بعدها مرتب اضافه می‌کنند. خدا می‌داند که واقعا در دادگاه چه گذشته است. انشاالله که یک روزی بتوانیم بفهمیم واقعا چه گذشت. البته یک نوشته‌ای با دست‌خط خودشان وجود دارد که از ما خداحافظی کرده است. یک چیز دیگری هم که داریم ساعتی است که پدرم دستش بود و الان دست من است و این باارزش‌ترین چیزی است که من در زندگی‌ام دارم.

مدتی که در زندان بودید، از هم‌بندی‌ها یا کسانی که نگهبان پدر شما بودند، احتمالا چه کسانی را دیدید یا چه چیزهایی شنیدید؟

• یکی از شانس‌های من این بود که خیلی از کسانی که با پدرم از همان اول زندان بودند، با من هم‌ هم‌زندان بودند. خیلی درباره پدرم سئوال کردم، خیلی اطلاعات گرفتم. همه و همه از شجاعت و خونسردی پدرم تعریف می‌کردند. حتی یکبار یک نگهبان داشت مرا برای ملاقات با مادرم می‌برد، چشمم هم طبق معمول بسته بود. او از من پرسید چه نسبتی با آن سپهبد جهانبانی داری. گفتم پسرشان هستم. سکوت کرد. پرسیدم در زندان پدرم را دیدید؟ گفت بله من نگهبانش بودم. گفتم چه طور بودند؟ گفت من تا حالا آدم به این شجاعی ندیدم، مثل سنگ بود. فکر می‌کنم تعریف از دشمن بزرگ‌ترین ارزش را دارد.

و بعد چه‌طور از زندان آزاد شدید و چه زمانی از ایران خارج شدید؟

• همان‌طور که بی‌حساب به زندان رفتم، بی‌حساب هم آزاد شدم. چیزی ضد من نداشتند. روز آخر که من را به بازجویی بردند، آن پرونده‌ای که مرتب می‌گفتند خیلی قطور است، خیلی قطور است، دو صفحه‌ای بود که خودم نوشته بودم و دو صفحه هم امضای کارمندان شرکت ایرتاکسی به نفع من وجود داشت. این تنها چیزی بود که در پرونده‌ام وجود داشت. آزادم کردند. بعد از یکماه هم بالاخره توانستم از ایران خارج شوم.

پیش از این گفتید که کدام داستان‌ها درباره پدرتان واقعی است و کدام یک نادرست است. شاید یکی از دلایلی که داستان‌های خیلی زیادی درباره‌ی پدرتان به‌وجود آمده، این است که شما یا شخص دیگری از خانواده‌تان در تمام این سال‌ها گفتگویی نکرده‌اید. چرا در این زمینه اطلاع‌رسانی نکردید یا حداقل کمتر کرده‌اید؟

• درباره این داستان‌ها به صورت خصوصی من برای مردم توضیح می‌دادم که واقعی نیست و دروغ است. جواب جالبی که همیشه می‌گیرم این است که "نه آقا، تو نمی‌دانی، من می‌دانم". من نمی‌دانم چه‌طور من که پسرشان هستم از آن‌ها کمتر می‌دانم ولی یک جایی می‌رسد که بحث بی‌فایده است.

من فکر نمی‌کنم احتیاجی باشد که من یا خواهرم برای پدرم تبلیغ کنیم. کارهای پدرم خودش نماینده زندگی‌اش است. به اضافه‌ی اینکه من اصولا آدم توداری هستم و خیلی اهل صحبت کردن نیستم. این هم اولین‌بار است که با یک روزنامه‌نگار صحبت می‌کنم. من خیلی اهل این کار نیستم. همین که مردم درباره پدرم می‌نویسند بزرگترین افتخار برای من است.

اگر سخن نگفته‌ای درباره زندگی سپهبد نادر جهانبانی و تیم آکروجت تاج طلایی مانده است، بفرمایید.

• چیزی که برای من خیلی جالب است صفحات مختلفی است که درباره پدرم در فیس‌بوک وجود دارد. من با این اشخاص (ادمین‌های این صفحات فیس‌بوک) تماس گرفتم. جالب این است که این اشخاص افرادی هستند که همه بعد از انقلاب دنیا آمده‌اند و اصلا پدرم را نمی‌شناختند. ازشان می‌پرسم چرا این‌قدر به پدرم علاقه دارند جواب می‌دهند پدرم برای‌شان قهرمان و الگوی شجاعت است. خیلی جالب است که مردم درباره پدرم چه می‌نویسند.

glad to hear that Keefer. My mistake .  Did you hear about his son? He is the F-35 man and is in US Air force. It is in YouTube.  Actually not sure if it is his son or grandson who is maneuvering F-35 over the Persian gulf and claiming that he one day take the revenge of Nader Jahnbani. Not sure if it was real or just made up.  

آخرین جمله ژنـــــــــرال نادر جهانبانی پس از ارائه کیفر خواست :

{من دفاع خاصی ندارم ...
من هیچ وقت بر ضد انقلاب کاری نکرده‌ام ...
به هر حال دیگر مهم نیست و من آماده اعدام هستم}

روحش شــــــاد!



تیمسار سپهبد خلبان نادر جهانبانی (۲۷ فروردین ۱۳۰۷ - ۲۲ اسفند ۱۳۵۷) خلبان نیروی هوایی شاهنشاهی ایران، یکی از خلبانان ویژهٔ محمدرضا شاه پهلوی و سرپرست تیم آکروجت تاج طلایی بود. آخرین درجهٔ وی در ارتش سپهبد بود.

وی پسر امان‌الله جهانبانی بود. مادر او از مهاجران روس بود و به خاطر رخسار اروپایی‌اش به عنوان ژنرال چشم‌آبی معروف بود. همسر وی فرخ زنگنه نام داشت و این دو دارای دو فرزند به نام‌های انوشیروان جهانبانی و گلنار جهانبانی بودند. نادر جهانبانی پس از انقلاب در ۲۲ اسفند ۱۳۵۷ به حکم صادق خلخالی حاکم شرع وقت بر روی پشت بام مدرسهٔ علوی تیرباران شد.

دستگیری و اعدام

نادر جهانبانی پس از انقلاب در ۲۲ اسفند ۱۳۵۷ در زندان قصر به حکم صادق خلخالی حاکم شرع وقت بر روی پشت بام مدرسهٔ علوی تیرباران شد.

روزنامهٔ اطلاعات به تاریخ ۲۳ اسفند ۱۳۵۷ در خبری اسامی ۱۱ نفر ار محکومین به اعدام را منتشر کرد. متن خبر به شرح زیر است:

در تاریخ ۲۱ اسفند۱۳۵۷ دادگاه انقلاب اسلامی ایران جهت رسیدگی به کیفرخواست صادره از طرف دادستان انقلاب علیه ۱۱ نفر از متهمینی که جملگی از خائنین به ملت و عوامل سرسپردهٔ رژیم دست‌نشاندهٔ بیگانه بودند و همچنین جنایتکاران مفسد فی الارض نیز می‌باشند تشکیل جلسه داد و پس از چندین ساعت رسیدگی و مشاوره سرانجام حکم اعدام را صادر کرد:

سپهبد نادر جهانبانی فرزند امان‌الله معاون فرماندهی نیروی هوایی

....

در دادگاه خلخالی

وقتی سپهبد جهانبانی را برای محاکمه آوردند، کاغذی بر گردنش انداختند تا جرمش را بنویسند، اما به نظر می‌رسید او جرمی نداشت، کسی هم پیدا نشد شهادت دهد او جرمی انجام داده. پس روی کاغذ سفید نوشتند: سپهبد نادر جهانبانی عامل فساد. متن حکم کیفرخواست که در دادگاه برای وی خوانده شد بدین شرح است:

نادر جهانبانی با اشتغال در سمت‌های حساس نظامی و این اواخر ورزشی و نظایر آن با رژیمی که با ساقط کردن حکومت ملی شرعی به طریق غاصبانه و با ارادهٔ اجنبی در ایران سلطه پیدا کرده و مملکت را در جهت ارادهٔ اجنبی و در جهت خلاف شرع و مصلحت مملکت و ملت به قهقرا می‌برد و به نابودی می‌کشاند با اقدام علیه امنیت و قیام برای متزلزل کردن اساس استقلال و فساد در ارض و محاربه با خدا و نایب امام علیه السلام مطابع قوانین الهی و قوانین جاریه در زمان ارتکاب جرایم تقاضای رسیدگی و صدور حکم اعدام و مصادرهٔ اموال شخصی ایشان و آن مقدار از اموال که به خاطر فرار از ادای دین به صاحبان اصلی به فرزندان و اقربای نزدیک انتقال یافته‌است از طرف دادسرای کل انقلاب اسلامی از دادگاه دارم.

پس از ارائهٔ متن کیفرخواست هنگامی که نوبت به دفاعیات وی رسید گفت:

آنچه را که شما مطرح کردید آنقدر مسخره و احمقانه‌است که من لزومی به پاسخ گفتن به آن نمی‌بینم اما چند دروغ بزرگ گفتید که همراه با اتهام زدن‌های شما نشان می‌دهد که حکم شما علیه من مثلا صادر شده و همچنین حکایتگر این حقیقت است که شما نه تنها مسلمان نیستید بلکه مشتی بی وطن، بی دین و مزدور که به دستور اربابانتان فقط و فقط قصد ویرانی کشور من و ارتش سرزمین مرا دارید.

پدر من جاسوس روس نبود، بلکه افسری ایرانی بود که در روسیه درس خوانده، من هم هرگز عامل کشوری نبودام بلکه در سالهایی که شما برای لقمه نان مزدوری، سر حسین را از این منبر به آن منبر می‌کشاندید. در آمریکا به عنوان بهترین و با استعدادترین خلبان ایرانی، بر اوج ابرها پرواز می‌کردم. حال شما چگونه به خود اجازه می‌دهید به من تهمت خیانت بزنید. شما از خود خجالت نمی‌کشید شما از مردم شرم نمی‌کنید؟ شما از هزاران جوان ایرانی که من با همه تلاش در راه فراهم کردن وسایل ورزشی و ایجاد امکانات جهت تربیت روح و جسم آنها، در ماه‌های گذشته کوشیده‌ام، ازرم نمی‌کنید؟

شما که هستید آیا به جز جمعی غارتگر و خونخوار و دوری از هر نوع صفت انسانی کسانی را می‌شناسید که چون شما بر هر آنچه ملی و ایرانی است تیغ بکشند؟ آقایان من پنجاه یک سال به خوبی و نیکی زندگی کرده‌ام و قرارگاهم آسمان‌ها بود. پاسخی به یاوه گویی‌های شما ندارم. به دستوری که اربابانتان داده‌اند عمل کنید، ولی مطمئن باشید که مردم ایران خیلی زود از خواب فعلی بیدار می‌شوند و این تب که با دروغ و تزویر شما به آن در جان و روح آنها رخنه کرده، بسیار سریعتر از آنچه فکر کنید فرو خواهد نشست. آنگاه شما هستید و خشم ملتی که به تار و پود شما آتش می‌کشد.
من دفاع خاصی ندارم ولی من هیچ وقت بر ضد انقلاب کاری نکرده‌ام به هر حال دیگر مهم نیست و من آمادهٔ اعدام هستم.

سایت خبری روزآنلاین در مقاله‌ای با عنوان «نوبت خمینی شد» به خاطرات سفیر اسرائیل در ایران اشاره می‌کند که نوشته سپهبد جهانبانی به احمد خمینی گفت: «من از توی عرب ایرانی‌ترم».

در حین اعدام نادر جهانبانی خود فرمان آتش را صادر کرد.زمانی که جوخه اعدام به طرف او نشانه رفته بودند وآماده شلیک بودند او فریاد زد ::آتش::

صادق خلخالی در خصوص وی در کتاب خاطرات خود نوشته:

جهانبانی در رأس قدرتی قرار داشت که می‌توانست اعتراض کند؛ چون تقریباً از نزدیکان و خویشان شاه بود می‌توانست اعتراض کند، اما به خاطر حفظ زندگی انگلی خود و برای خوشگذرانی خود، ملتی را به انحطاط بکشاند و جشن هنری در شیراز ترتیب بدهد که در ماه مبارک رمضان جلوی چشم مردم مسلمان تئاتر آتش خوک و بچه را روی صحنه بیاورد! او مفسد فی الارض است.
این‌ها به مقدسات ملی و دینی ما خیانت کردند و ملت هیچ وقت حاضر نیست چنین افرادی میان ملت باشند وگرنه به این اعتبار نه نصیری کسی را شخصاً شکنجه کرده بود، نه هویدا و نه جهانبانی و نه مهندس ریاضی

Rahgozar joon, suit yourself if you really think that way. However, you need to bury your anger dadash, before it chews away at your Rooh va Jesm. Nice Rolexes though.

Anything about Iran air force I enjoy tremendously. My own cousin was one of the  earlier crews sent to the US for the F14 Tomcat pilot training and continued his carrier through the war. I observed a few of his take offs in Iran first hand at Shahrokhi and Tehran.

 With that I leave you with the famous Iran Air force TV ad at my time:

بلند آسمان جایگاه من است

Stories: A Legendary Iranian Pilot and His Rolex GMT-Master

Nader Jahanbani of the Imperial Iranian Air Force.

Gunshots ring out with an unnerving cadence, and the chants of angry crowds ring across the city. It is Sunday, February 11, 1979.

Come Monday morning, the country’s biggest newspaper hits newsstands with the front page proclaiming: “The Regime Has Disintegrated”. The provisional government collapsed the day before, with the military having returned to its barracks – leaving the Islamic Revolution triumphant.

All day long that Monday, a young man ignores the revolutionary chaos as best he can, dedicating himself to picking up the phone every hour and dialling his father’s office at air force headquarters within Doshan Tappeh Air Base in Tehran. Each time his father answers and calmly reassures the son all is well.

For a few months now, the son has tried to talk his father into leaving the country. The Shah had already fled and tensions were rising. But each time his old man responded in the same manner, “I am a soldier of this land and my duty calls me to stay.” Not only did the father remain in the country, he dutifully turned up to work every day.

Nader Jahanbani (right) with Mohammad Reza Pahlavi, the last Shah of Iran, in the early 1970s; Nader has his GMT-Master on his wrist

On that fateful Monday, the son calls at six in the evening and hears his father’s voice. He calls again at seven and his father picks up the phone. An hour later, he dials the number once again and listens to the phone ringing. No one answers.

He tries again a few minutes later to no avail. He continues for a couple of hours, until someone finally picks up. The quiet voice on the other end simply states, “They took your father to that school”, referring to the feared Refah School, which had been turned into the headquarters for the revolutionaries.

The father was Lieutenant General Nader Jahanbani, deputy chief of the Imperial Iranian Air Force (IIAF), who was arrested on the eve of final day of the Iranian Revolution. A month later, he was executed aged 50, leaving his Rolex GMT-Master in a locker at Tehran’s Qasr prison for his son, Anushiravan.

The Rolex GMT-Master ref. 1675 “Mark III” with a “Radial” dial once owned by Nader Jahanbani and now worn by his son

A military man

Nader Jahanbani was born on April 16, 1928 in Tehran, into a military family of royal lineage, making a career in the air force his inevitable destiny. 

One side of his family was descended from the Imperial dynasty that ruled Iran before the Pahlavis, and the other was related to Russian aristocracy via his mother, Helen Kasminsky.

A young Nader Jahanbani in his flight suit

His father was Lieutenant General Amanullah Jahanbani, a great grandson of Fath-Ali Shah, a king of the Qajar Dynasty, which ruled Iran from the late 18th to early 20th century. 

During the reign of Reza Shah Pahlavi, the father of the last Shah of Iran, Amanullah commanded the Persian Cossack Brigade, and was later a cabinet minister. Though Amanullah was thrown in prison late in the reign of Reza Shah Pahlavi, he later regained favour under the next Shah of Iran, Mohammad Reza Pahlavi, who released Amanullah and then appointed him senator.

Around that time, Amanullah sent Nader to the Russian Air Force Academy, where he graduated and then joined the IIAF in 1950 – the beginnings of an illustrious career that would see him rise to become one of the most influential figures in the country’s air force.

A few years after graduation, just as the IIAF was about to receive its first fighter jets, the F-84G Thunderjet, Nader and 13 of his fellow pilots were dispatched to Fürstenfeldbruck Air Base in Germany, where the German air force had its the Officer Training School.

Nader Jahanbani (first row, second from left) and his class at the Russian Air Force Academy

The trainees all underwent the same course, but Nader was one of five pilots who stayed behind after completion to attend the Jet Pilot Instructor course. It was then that Nader witnessed what was then the world’s best aerobatics team, the Skyblazers of the United States Air Force. 

The Iranian and American pilots soon made friends, and Nader became a regular in the back seat of the jet flown by the Skyblazers’ leader, a Major Smallen, giving Nader a firsthand look at the technique of the experienced American aviator. It was at this moment, high in the sky above Southern Germany, that Nader decided that the IIAF should have its own aerobatics team.

Nader Jahanbani (centre) with teammates in front of an F-84G

Once back in Iran, Nader set about forming an aerobatics team. His fellow pilots and even the chief of the IIAF backed him, leading to the inauguration of the Golden Crown AcroJet Team in June 1958. 

With almost nonstop training, the Golden Crown qualified for the world championship just a year later. Against the odds, the team triumphed over the American and British competition to clinch the championship in 1959. From its founding until the revolution, the Golden Crown maintained its position as one of the best aerial acrobatics teams in the world.

A period brochure for the Golden Crown

An F-86 Sabre jet of the Golden Crown

While winning the aerobatics championship was the greatest achievement by the then 31-year-old Nader, he would go on to become a key figure in the IIAF over his career. Tall, handsome, and very much a military man, Nader trained junior pilots and helped refine the strategic plans of the IIAF. 

With the connections he built at the court of Mohammad Reza Pahlavi, Nader was eventually elevated to deputy commander of the IIAF. And in the final year of Pahlavi dynasty, he was appointed the president of the national Sports Organisation, during which the country’s football team qualified for the World Cup for the first time.

Nader Jahanbani (fourth from left), with members of the Golden Crown

The pilot’s watch 

Anushiravan Jahanbani is one of Nader’s two children. Now in his eighth decade, Anush lives in the United States, having retired from a long career at lighter manufactures Ronson and Zippo.

Anush lived much of his early life outside his home country. He was born while his father was studying in Russia, and then lived in Germany from the ages of 11 to 19 while Nader embarked the officer training course.

Once he returned to Iran as a teenager, Anush could not leave the country due to mandatory military service, where he served in the air force. 

Nader Jahanbani at Anushirvan’s graduation

“My initial pilot training was completed when I was 16, then my father gave me his old GMT-Master and bought another one for my coach as a gift”, he says.

Anush then chose flying as a career, but not in the military. After completing his military service and flying a crop duster plane for several months, he left for Texas, where he earned an airline transport pilot license, the highest certification a pilot could obtain. 

“Once I got my [flying] degree, I went to Yale University and studied economics”, he says, before returning to Iran to start Air Taxi, an airplane charter and maintenance outfit. Air Taxi soon became the carrier of choice for the Shah and his court, along with senior government officials and country’s wealthy elite.

“The first watch I got from my father was when I became a pilot; he took off his GMT-Master and put it on my wrist right away. The next one was a Day-Date he gave me when I got married,” says Anush, “But the watch I have now is a different one: the GMT-Master he bought later in Europe, which was passed on to me after he was executed”.

Of all the items left behind by Nader, Anush considers that GMT-Master his “most important property”.

“My father was always been a God to me. Looking at and wearing this watch gives me a mysterious amount of energy – an energy that has not diminished in the last few decades,” declares Anush, “I have the watch on, even when I sleep.” 

“Every time I look at it, I have no choice but to think of my father; thousands of memories parade before my eyes,” Anush continues, “I remember the times we flew together; I remember the time we were in the car together and I lucidly remember him driving. I remember the light beam that passed through the car window and reflected on the crystal.” 

“The watch he always had on his wrist and now I always have on mine,” says Anush, “From the moment I received his Rolex and uniform from his prison guard, I never bought or wore another watch again, not even the Day-Date he had given me.

Anushiravan Jahanbani in his Air Taxi uniform

Incidentally, Anush hates the “Pepsi” nickname for the blue and red bezel; every time someone uses that nickname, he corrects them, emphasising the GMT-Master is a “pilot’s watch”. 

And as for the prosaic issue of timekeeping in the years he has worn it, Anush notes, “About 20 years ago, I noticed that it was a little slow, so I sent it to the company for service and in the service-request letter, I strongly insisted that they should be careful not to lose it. After three weeks, the watch was returned as it was on day one, with a bezel and crystal replaced.”

The calm before the storm

The memories evoked by the GMT-Master are warmly reassuring, but the events that led to the watch being handed from father to son are tragic.

“For several months before the revolution, there was tension in the air and you could sense something was going to happen,” says Anush, “I took my family to Germany and my absence in Iran was indeed a relief to my father; he had insisted that the whole family go abroad.”

I put the question to Anush: why didn’t his father leave Iran, especially since the Shah had already departed well before Ayatollah Khomeini returned?

“He could not be convinced to leave Iran,” Anush replies with regret. “My father was meant to be in Iran, his home,” he continues, “Even if he left, he could never find peace. He would have either become depressed or killed himself. The good thing about his destiny is that he never got old and he is and will always be the handsome Nader Jahanbani captured in photos.”

The Shah of Iran, Nader Jahanbani and other dignitaries welcoming a foreign dignitary to Iran in the early 1970s

“Although I knew my father wanted me to be out of Iran, I returned to Tehran exactly one day before [Ayatollah] Khomeini returned from exile,” recounts Anush. 

“As soon as I arrived, I went to my office in Air-Taxi and called my father. When he heard my voice, he said that he was very happy that I was not in Iran,” says Anush, “I knew I was giving him bad news, but I told him I was in Tehran.”

“I clearly remember him being silent for at least a minute, and I could feel the worry in his silence. Then he said, ‘I’m sure you know what you are doing.'”

I asked Anush if he thought it was the right thing for him to have returned all those years ago?

“Two weeks after [my father’s] execution, I was arrested and imprisoned for five months,” says Anush, “However, I remember the evening I returned [to Tehran], my father came to see me and I could see he was beaming with pride. I could feel that he was happy deep down to be by his son’s side.” 

“We had exactly 10 days to be together – the interval between the return of [Ayatollah] Khomeini from exile to the day the revolution claimed victory,” remembers Anush, “Me being back and by his side had given him such joy. There was tension and anxiety in the air, and it was clear that things were going to deteriorate, but my father and I seemed to be somewhere else celebrating our golden bond.”

Nader Jahanbani with his wife and children, with Anush on the right

The 10 days passed quickly. Those anxious telephone calls that counted down to the end of his father’s career took place on February 11, 1979, as the Pahlavi dynasty was in its final days. It was at the dusk that several revolutionaries broke into Doshan Tappeh Air Base and arrested Nader Jahanbani. He was taken to the Refah School, the nerve centre of the revolution where the most important prisoners were detained – and some executed. 

I ask him if he thinks Nader had foreseen his arrest. “Without a doubt, my father knew he would be arrested,” Anush responds, “And I for one, believe there were no bones about him being executed”.

“Maybe it was because of this awareness and confidence that he neither cried nor begged for his life unlike many other imprisoned officers,” explains Anush, “My father’s cousin was also in the custody of the revolutionaries at the time, and he always said that every time he saw Nader, he had a calm face and firm demeanour, as if he did not care about the horrible and deadly situation he was in.”

The end, and the beginning 

History has it there were no explicit charges against Nader, who was executed with urgency. In court, he sat with a piece of paper around his neck bearing the label “Agent of Corruption”. More to the point, there are no reliable reports or documents from his brief imprisonment and trial, except for a column in a newspaper that narrated a part of his conversation with the judge. 

Perhaps because of his illustrious career and swift death, legends have grown around Nader since his passing. “There have always been many stories about my father; whether from his time in the air force, his time in prison, or his trial and execution,” says Anush, “The fact is that none of these alleged stories and narratives can be substantiated. There are still many who say that he once crossed the Karun Bridge in a fighter jet, or that he commanded the firing squad to shoot when he was executed. But as his son, I never cared about such allegations.”

The March 14, 1979 copy of Ettelaat newspaper, with the front page (left), and the coverage of Nader’s trial (right); he is visible in the rightmost photo

“The only thing that makes sense to me is that my father answered all the questions the judge asked him in court, responding properly in short, decisive sentences – this is what the newspapers reported,” says Anush, “I can believe that, because this depicts precisely my father’s brave, strong and tough personality; he was an officer and a gentleman.”

“A week or two after my father was executed by firing squad, which was blatantly conveyed to us by the radio news, I was arrested and spent five months in prison,” says Anush, “I was charged with being the son of Nader Jahanbani, and they waited five months for someone to come and lodge a complaint against me so they could issue a verdict on the pretext of the complaint. Not only did no one show up, but also my colleagues at Air Taxi all signed a statement in my support.”

“During my imprisonment I heard a story about my father,” recalls Anush. While still in prison, Anush was blindfolded and sent to a visitor’s room to meet his mother. The guard accompanying him asked in a low voice, ‘What is your relationship with Lieutenant General Jahanbani?’

‘I am his son,’ Anush replied. A quiet moment passed before Anush asked, ‘Did you see my father?’ 

‘I was your father’s jailer’, replied the guard, who added, ‘I have never seen anyone so brave, he was tough as a stone’.

The Legacy that Endures

I ask Anush why, unlike so many other Iranian exiles, he does not speak to the media about his father. “My father does not need our narrations,” says Anush, “His career is his best spokesman, and it says enough about his great character.”

There are numerous groups on Facebook dedicated to Nader Jahanbani, so I ask Anush why he thinks his father remains a charismatic figure even decades later. 

“I have often asked the admins of those pages on social media the same question,” says Anush, “Most of them were born after the 1979 revolution and never even lived in his time, but they say it is Nader’s courage and bravery that inspires them.”

Nader Jahanbani (centre) with Golden Crown pilots

I also asked what he would do if he returned to Iran. “If one day the situation prompts me to return to my homeland,” replies Anush, “The first thing would be to go to my father’s grave – there are many things I wish to tell him”.

“The main reason I remain loyal to this watch is that every time I see it, it reminds me of the thousands of memories of my father. That is why I will never be willing to keep track of time with any other means other than this dear relic,” Anush admits.

 

Anush Jahanbani

I think about his father’s story and ask a question that is very important to me: “What will happen to this watch?”

“I will pass this watch on to my grandson, who is 12 now – that is in my will, in black and white.”

And Anush adds, “My grandson’s name is Nader… This watch will always belong to Nader.”