Faramarz, it is all me.  I use VPN for obvious reasons.  I encourage everyone to do the same these days.

What is important is people outside of Iran doing their share and that is very important.  We see it in Canada, USA, Norway, sweden, Austria, and specially Germany and it is all done by Iranians. Can you believe 100,000 people gathered in Berlin just 6 weeks ago? I know for certain Ali Daei is also aligned with Karimi and the rest. Who wouldn’t support Nobel Peace prize winner, our pride, Shirin Ebadi.  You know if she was in Iran she would have been imprisoned. So go figure.  It is just that the brutal regime has no merci. Just like how they returned Daei’s wife and daughter from air space of UAE. The message is not about leadership But it is about  hambastegi.  Just like you my country and my people are the most important, and the first degree of order right now is to get these thugs and murderers toppled by any means. This regime proved that they do not care about people of Iran and we see it everyday on the streets of Iran. The enemy of Iran and Iranian people as I am sure all agree on this page is Islamic regime of Iran headed by Ali Khamenei.  

Right now we all have to hold hands to get rid of these murderers, thieves, and destroyers.  We worry about leadership or who should run the country at a later time with our votes. 

امباپه؛ وقتی آماده شدی برگرد

ورزش سه نوشت: بعد از شکست 3-1 پاری سن ژرمن مقابل لانس، سرمربی پی‌اس‌جی، به کیلیان امباپه اجازه داد با ترک اردوی این تیم مدتی استراحت کند تا با پشت سر گذاشتن خستگی جام جهانی بازگردد.

مسعود معینی در مصاحبه با خبرآنلاین درباره سفر تاریخی پله به تهران صحبت کرد.

سپهر ستاری: پنج‌شنبه شب بود که پله، اسطوره برزیلی دنیای فوتبال پس از سال‌ها تحمل بیماری درگذشت. با وجود اینکه از مدت‌ها قبل پزشکان از درمان پله قطع امید کرده بودند و مرگ او قابل انتظار بود اما باز هم این اتفاق شوک بزرگی به دنیای فوتبال وارد کرد. اسطوره برزیلی که از نگاه خیلی‌ها بهترین فوتبالیست تاریخ محسوب می‌شود سال‌ها قبل همراه با تیم سانتوس برای انجام یک بازی دوستانه به تهران سفر کرد.

در آن زمان تیم ملی ایران برای برگزاری مسابقات مقدماتی المپیک مونیخ راهی کره شمالی شده بود و به همین خاطر تیمی منتخب از بازیکنان حاضر در ایران با هدایت رایکوف مقابل یاران پله قرار گرفت. این مسابقه در اردیبهشت سال ۱۳۵۱ برگزار شد و با نتیجه ۵ بر یک به سود سانتوس به پایان رسید. پله در این مسابقه دو بار برای تیمش موفق به گلزنی شد.

مسعود معینی، مدافع وقت تیم تاج یکی از نفرات حاضر در این مسابقه دوستانه بود. او در گفت و گو با خبرآنلاین در خصوص حال و هوای ورزشگاه آزادی گفت: فکر می‌کنم آن مسابقه برای افتتاحیه ورزشگاه بود که تیم سانتوس را دعوت کرده بودند. تقریبا حدود ۶۰-۶۵ هزار نفر هم جمعیت به ورزشگاه آمده بود. در این تیم بازیکنان معروفی مثل پله، ریولینو و ادو حضور داشتند. من تا به حال شور و اشتیاقی مشابه این را در ورزشگاه ندیده بودم و خودمان هم همین شوق را داشتیم و واقعا بازی مقابل پله افتخار است. فکر می‌کنم بعد از تیم کروزیرو که حدود یک سال و نیم پیش از آن به ایران آمده بود، مردم دوباره خیلی هیجان داشتند و بیشتر از همه این به خاطر پله بود و می‌خواستند از نزدیک او را ببینند. تیم ملی ما در آن زمان در کره شمالی حضور داشت و یک تیم منتخب از ایران با مربیگری رایکوف مقابل سانتوس قرار گرفت. تا جایی که یادم است نصرالله عبداللهی، حسن حبیبی که کاپیتان بود، عزت جانملکی خدا بیامرز، پرویز میرزاحسن، غلام وفاخواه و احمد منشی‌زاده حضور داشتند.

پیشکسوت فوتبال ایران درباره این مسابقه و خاطرات خود از تقابل با سانتوس اظهار داشت: دو گلی که پله زد در ذهن من مانده است. یکی را ادو سانتر کرد و پله از روی نقطه پنالتی با یک شیرجه خیلی جالب توپ را گل کرد. دروازه‌بان ما هم مرحوم نیک‌نفس بود. گل دوم پله هم که تصویر آن را هنوز دارم گل پنجم سانتوس بود. روی شش قدم همه را دریبل کرد و من نزدیک شدم توپ را بزنم ولی قبل از من با یک ضربه نوک پا توپ را گل کرد. خود ما هم شیفته بازی بازیکنان سانتوس به خصوص پله بودیم. حرکات او واقعا عجیب بود و با همه بازیکنان فرق می‌کرد. فوتبال در آن زمان بیشتر روی تکنیک‌ها و هنرهای فردی بود که برزیلی‌ها در آن خیلی سرآمد هستند و به نظر من پله اوج اجرای حرکات انفرادی در زمین و هوا بود. در جام‌های جهانی گل‌هایی زد که من هرگز از یادم نمی‌رود. گل چهارم آن‌ها هم توستائو به سمت خط کرنر حرکت کرد و برگشت و توپ را به پله در پشت محوطه جریمه رساند. او هم به کارلوس آلبرتو، مدافع راست تیمشان پاس داد و او هم گلزنی کرد. فوتبال الآن خیلی تیمی شده و هیچوقت تاکتیک‌ها مشخص نیست و خیلی تغییر کرده ولی در آن زمان بیشتر حرکات انفرادی بود. بازیکنان سانتوس به راحتی از چند نفر عبور می‌کردند. در مجموع بازی دلچسبی بود. وقتی پله صاحب توپ می‌شد تماشاگران می‌ایستادند و برای دیدن همین مروارید سیاه آمده بودند که ببینند چطور بازی می‌کنند.

معینی با تمجید از دوران درخشان پله گفت: او آمار گلزنی بسیار خوبی دارد و بیش از ۱۰۰۰ گل به ثمر رسانده است. من کلا یک گل بیشتر نزدم که آن هم در فینال جام باشگاه‌های آسیا بود و تاج قهرمان شد. من یک گل در مقابل ۱۰۰۰ گل پله زدم و چه اختلاف فاحشی وجود دارد. خیلی از بازیکنان ما در یک فصل ۱۵ گل بیشتر نمی‌زنند و اگر ۱۰ سال این آمار را حفظ کنند می‌شود ۱۵۰ گل! بازیکنی که در آن فوتبال سخت توانسته ۱۰۰۰ گل بزند و تنها بازیکنی است که در سه جام جهانی قهرمان شده است.

مدافع سابق باشگاه تاج در خصوص اخلاق پله و نوع برخورد او با دیگر بازیکنان گفت: چیزی که از او به یادگار دارم اخلاق خوبش است. از کنار دریا پا برهنه فوتبال را شروع کرد و در یک خانواده فقیر بزرگ شد اما هرگز گذشته‌اش را فراموش نکرد. با اینکه حداقل در قرن بیشتم مشهورترین بازیکن جهان بود و مثل او نخواهد آمد. حتی در قیاس با بازیکنان مطرح امروزی مثل مارادونا، مسی و رونالدو ولی واقعا پله چیز دیگری بود و یک فوتبالیست استثنایی بود. بسیاری از بازیکنان امروزی هم از او الگوبرداری کرده‌اند. من خیلی خوشحال بودم که اولا در کنار حسن حبیبی بازی می‌کردم و بعد هم اینکه مقابل پله به زمین رفتم.

معینی با اشاره به عکسی که در کنار پله دارد افزود: من وقتی برای دیدن فرزندانم به خارج از کشور می‌روم و در رستوران غذا می‌خوریم کسی ابتدا باورش نمی‌شود که من مقابل پله بازی کرده‌ام و وقتی عکس را نشان می‌دهم ما را مهمان هم می‌کنند! آن بازی خاطره خیلی خوبی به جای گذاشت و هیچوقت آن را فراموش نمی‌کنم. پله انسال بزرگی بود و درس‌های بزرگی به همه داد. بعد از بازی همه را بغل کرد و به ابراز احساسات مردم پاسخ می‌داد و تعظیم می‌کرد.

او درباره ماجرای مترجم شدن خود برای اعضای تیم سانتوس و پله گفت: بعد از بازی دو تیم را به رستوران دعوت کردند و پله ده دقیقه‌ای صحبت کرد و چون کمتر به آسیا سفر می‌کرد خوشحال بود که به ایران آمده و می‌گفت هرگز فکر نمی‌کردم در این بخش از آسیا چنین کشوری را ببینم. صحبت‌های دیگر او درباره این بود که فقط برای خوشحالی مردم و تماشاگران بازی کنید و برای پول بازی نکنید. تاکید داشت که به هم احترام بگذاریم و چون فوتبال بازی درگیرانه‌ای است و برخوردهای زیادی دارد بعد از بازی حتما اعضای تیم مقابل را در آغوش بگیرید. شاید ۳۰۴۰ سال از زمان خودش جلوتر بود. واقعا ورزشکار کاملی بود؛ از نظر اخلاقی، اجتماعی، فوتبالی و هوش کامل بود. خیلی هم شوخ‌طبع بود و پاسخ‌های جالبی می‌داد.

Eskandar first, I would recommend getting a more genuine handle so what you say can be taken seriously.

But the way I see it, is that a bunch of tweeters are not qualified to run a revolution. All of them are now coming out of the woodwork lining up to lead this revolution on people's back and their blood. None of these people's self nomination should matter. We all know what happens when people outside of Iran choose a leader for Iran. If there is to be a leader, it has to emerge from inside Iran. Not those who run and then tweet some 12 thousand kilometers away. In my book most of these people already have a gohi behind. Take for example Reza Pahlavi, how can people trust a person who has come to peace with people who killed his father and grand father? This is a pretty critical question. Ali Karimi has not been able to hold a job for more than a couple of months. Nazanin bonyadi was groomed to date Cruise, a crazy scientologist who  had to cut her hair, remove her braces n loose weight. She represents zan zendegi azadi? It’s all in a documentary called going clear. Bat Crazy. Or should we take the emotionally disturbed poor lady with the flower in her hair?

Your pick, choose your poison. But my country is more important to me than to hand it to these opportunists who are now lining up for their profits. If this revolution to succeed (and by that I mean people installing a new government rather than an installation from outside), a leader has to emerge from inside. So far, I do not see anyone better than Ali Daei.